บทที่ 41 คนที่ยังนั่งอยู่

รถเข็นหน้าห้องเป็นของเจ้าหน้าที่เวรดึก

เขาจอดไว้เพื่อไปรับผู้ป่วยอีกห้อง พอเห็นตำรวจออกมาดูก็รีบขอโทษ แล้วเลื่อนไปชิดผนังให้พ้นทาง

ภูเมืองกลับเข้ามานั่งที่เดิม

นวลเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำมือเขาแน่นแค่ไหนเมื่อเห็นรอยบนหลังมือ

“ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

เขาตอบแล้วขยับแขน ความเจ็บแล่นขึ้นจนต้องหยุดกลางท่า

น...